Μακριά από τις κάλπες μέσα στους αγώνες, τσακίζουμε το φασισμό στο δρόμο.
Πορεία: 18 Σεπτέμβρη, 18:00 καμάρα
Σεπ 03
ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ-ΔΡΑΣΕΩΝ
9-18 ΟΚΤΩΒΡΗ
ΚΟΡΥΦΩΣΗ: 16-18 ΟΚΤΩΒΡΗ, ΧΑΝΙΑ
Η αναρχική καμπάνια διεθνιστικής αλληλεγγύης «Τρεις Γέφυρες», σε συνεργασία με την IFA-IAF (Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών) διοργανώνει Μεσογειακή Αναρχική Συνάντηση από τις 9 έως τις 18 Οκτώβρη του 2015 στην Ελλάδα. Η Συνάντηση αυτή θα έχει το χαρακτήρα ενός δεκαήμερου ανοιχτών εκδηλώσεων-συζητήσεων-δράσεων, οι οποίες θα διεξαχθούν στις πόλεις όπου τοπικές συνεργασίες ομάδων, μεμονωμένες ομάδες ή τοπικές πρωτοβουλίες συμμετέχουν στην Καμπάνια (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Χανιά, Ηράκλειο, Ρέθυμνο). Παράλληλα, θα διοργανωθούν θεματικές συζητήσεις με συμμετοχή συντρόφων/ισών-μελών αναρχικών ομοσπονδιών επικρατειακού ή περιφερειακού χαρακτήρα, μεμονωμένων αναρχικών ομάδων ή και συντρόφων, αναρχοσυνδικαλιστικών μορφών οργάνωσης, αναρχικών/ελευθεριακών κατειλημμένων χώρων, κλπ.
Κορύφωση της Μεσογειακής Αναρχικής Συνάντησης αποτελεί το Τριήμερο Εκδηλώσεων-Θεματικών Συζητήσεων, που θα πραγματοποιηθεί στα Χανιά, από τις 16 έως τις 18 Οκτώβρη.
Σκοπός της Μεσογειακής Αναρχικής Συνάντησης είναι η άμεση επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών των αναρχικών που ζουν και δρουν γύρω από τη λεκάνη της θάλασσας της Μεσογείου. Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, η απειλή του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο αγώνας για το δημοκρατικό συνομοσπονδισμό στις κουρδικές περιοχές, η οικονομική κρίση, η ανεργία και η φτώχεια, η άνοδος του εθνικισμού στα Βαλκάνια αλλά και γενικότερα, οι πολεμικές συγκρούσεις στην περιοχή της Κριμαίας, οι αγώνες ενάντια στην οικολογική καταστροφή τεράστιων περιοχών, η εμφάνιση αυτοοργανωμένων κοινοτήτων αγώνα, η κρατική καταστολή και ο αγώνας των αναρχικών σε κάθε χώρα είναι ορισμένα ενδεικτικά θέματα που σκοπεύουμε να απασχολήσουν τη Μεσογειακή Αναρχική Συνάντηση. Σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά και αμείλικτα. Γι΄ αυτό ακριβώς, εμείς καλούμαστε να διερευνήσουμε τους τρόπους με τους οποίους τα απαντάμε ή οφείλουμε να τα απαντήσουμε. Το βέβαιο είναι πως η βάση των απαντήσεων αυτών δεν μπορεί παρά να έχει ως κύρια παράμετρο τη διεθνιστική αλληλεγγύη όσων αγωνίζονται από τα κάτω. Αυτή η αλληλεγγύη πρέπει να εκφραστεί μέσα από την έμπρακτη δημιουργία γεφυρών συνεργασίας και αλληλεγγύης με διεθνιστικό χαρακτήρα, γκρεμίζοντας έτσι κάθε περιορισμό ή τείχος που υψώνεται από την κρατική και καπιταλιστική κυριαρχία, αλλά και τον ολοκληρωτισμό που επιβάλλεται από την επικράτηση του ρατσισμού, του εθνικισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.
Αυγ 30
Επαγρυπνούμε ώστε να αποτρέψουμε την παραμικρή απόπειρα επανεμφάνισης των ναζί. Τσακίζουμε τον φασισμό στο δρόμο. Οι επικείμενες διαδηλώσεις (π.χ. στη μνήμη του Φύσσα) να γίνουν όπλο ανάδειξης της διαρκούς αντιφασιστικής επαγρύπνησης.
Παρεμβαίνουμε οργανωμένα σε όλα τα πεδία που κυοφορούν την ρήξη (π.χ. Σκουριές), δίνουμε τη μάχη για την εξάπλωση της κοινωνικής αλληλεγγύης (π.χ. στους μετανάστες στην Ειδομένη, αλλά και πανελλαδικά, εντός και εκτός των στρατοπέδων συγκέντρωσης).
Καλούμε τους καταπιεσμένους να δώσουν τη μάχη το επόμενο διάστημα ενάντια στην αναπαραγωγή των εκλογικών αυταπατών και να κάνουν το παραπάνω βήμα της αυτοοργάνωσης, στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και στις σχολές, ώστε να γίνει ξεκάθαρη η θέση ότι τη λύση στα πραγματικά προβλήματα των καταπιεσμένων δεν θα τη δώσει κανένας άλλος, παρά μόνοι οι ίδιοι, «ντόπιοι» και «ξένοι», μέσα από τους αγώνες τους ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.
συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο», συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά, κατάληψη Terra Incognita, συνέλευση αναρχικών για τη σύνδεση των αγώνων μέσα στην κοινωνία-φυλακή, αναρχική συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο, αναρχική ομάδα Θεσσαλονίκης Πυρανθός, αναρχική συλλογικότητα Άνω Θρώσκω, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, σύντροφοι-ισσες
Ιούλ 02
Ήταν 2010 όταν το μνημόνιο μπήκε στην καθημερινότητα μας για να συνδεθεί με πολιτικές βίαιης φτωχοποίησης, υποτίμησης των ζωών μας και μεγιστοποίησης του καπιταλιστικού κέρδους με πρόσχημα το χρέος. Ήταν τότε που σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο και με νωπές ακόμα τις μνήμες του Δεκέμβρη του 2008 εξαπλώθηκε ένα δυναμικό κίνημα αντίστασης απέναντι στην βαρβαρότητα. Ένα κίνημα που συγκρούστηκε αποφασιστικά και με εντυπωσιακή επιμονή με την άγρια κρατική καταστολή, κορύφωσε με μεγαλειώδεις απεργίες, προσπάθησε να βρει τον χαρακτήρα του και να θέσει βάσεις για να δημιουργήσει τη μελλοντική πρόταση. Ένα κίνημα που όμως σταδιακά όλο και φυλλορροούσε απέναντι στις συνεχείς απογοητεύσεις, στην αδυναμία να αρθρώσει κεντρικό πολιτικό λόγο και που εντέλει υπονομεύτηκε από την ίδια τη διαταξικότητά του. Έτσι, κάποια στιγμή εξαφανίστηκε και χώθηκε μέσα στην ασφαλή αγκαλιά της ανάθεσης από το 2012.
Οι εκλογές του 2012 και η επιτυχία του σύριζα να εκτοπίσει το πασοκ καρπωνόμενος τους ακηδεμόνευτους αγώνες τις προηγούμενης διετίας ήταν η ταφόπλακα αυτού του κινήματος. Υποσχόμενος πως μπορεί να υπάρξει μια άλλη Ε.Ε η οποία δεν θα υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου έδωσε την ελπίδα πως μπορεί να πετύχει κατάργηση των μνημονίων, διαγραφή χρέους και παραμονή στο ευρώ μέσω διαπραγμάτευσης. Οι πλατείες άδειασαν και οι περισσότεροι περίμεναν τις επόμενες εκλογές και την εκλογή του σύριζα.
Στις 25 Γενάρη ήρθε η στιγμή να κλείσει αυτός ο κύκλος με την πολυπόθητη επικράτηση του σύριζα στις εκλογές και την στρατηγική (για τον έλεγχο του βαθιού κράτους και τη συμφιλίωση με τον εθνικό κορμό) συνεργασία του με τους ανελ. Με πομπώδη τρόπο φούσκωσε το εθνικό φρόνημα και προέβη σε λεονταρισμούς, αναγκάστηκε να υποχωρήσει όμως πριν καν περάσει μήνας στις 20 Φλεβάρη σε μια μνημονιακή συμφωνία. Από τότε διαπραγματεύεται 5 μήνες ζητώντας λίγα φτιασίδια για να πλασάρει το νέο μνημόνιο σε αυτούς που τον πίστεψαν. Καταλήγει δε, να καταθέτει πρόταση για μνημόνιο 8 δισ. με σκληρά μέτρα παρακαλώντας για μια νύξη για επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους στο μέλλον.
Απέναντι στα αιτήματά του ο συριζα βρίσκει την άρνηση για οποιαδήποτε παραχώρηση και μια τιμωρητική αντιμετώπιση από την ηγεσία της ΕΕ, η οποία απαιτεί πλήρη και ηχηρή υποταγή ώστε να εμπεδωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη η αδυναμία αλλαγής πολιτικής εντός της ευρωζώνης. Μη μπορώντας να δεχτεί εξαρχής κάτι τέτοιο ο Τσίπρας (μιας και θα αποτελούσε πολιτική αυτοκτονία) προσπαθεί να ξεγλιστρήσει ανακοινώνοντας το δημοψήφισμα.
Με το δημοψήφισμα ο σύριζα επιδιώκει να δημιουργήσει μια κατάσταση στην οποία θα εγκλωβίσει την κοινωνία και θα αποποιηθεί την ευθύνη φέρνοντας είτε ως λαϊκή απαίτηση το νέο ευρωπαϊκό μνημόνιο είτε ως τεράστια επιτυχία το δικό του. Το φωνάζει σε όλους τους τόνους πως η ρήξη δεν είναι επιλογή του. Αυτός είναι που κάλεσε το δημοψήφισμα, αυτός που θέτει το ερώτημα, αυτός και που το νοηματοδοτεί.
Άλλωστε το δημοψήφισμα δεν είναι παρά παρωδία άμεσης δημοκρατίας. Όταν η εξουσία επιλέγει την ερώτηση, τις απαντήσεις, το πότε, το γιατί δε μπορεί να μιλάμε για άμεση δημοκρατία. Σε μια κοινωνία χωρίς οικονομική ισότητα, ταξικά διαστρωματωμένη, χωρίς πραγματική ελευθερία είναι γελοίο να μιλάμε για πολιτική ισότητα.
Με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος διαφαίνεται να συγκροτούνται δυο μπλοκ, του ΝΑΙ και του ΟΧΙ.
Στο πρώτο συσπειρώθηκε όλος ο εσμός του παρασιτικού κεφαλαίου, της αστικής τάξης, των φερέφωνων τους, μικροαστών αλλά και φοβισμένων από το δηλητήριο των ΜΜΕ εργαζόμενων και συνταξιούχων. Όλοι οι κρατικοδίαιτοι που πλούτιζαν στις πλάτες μας φορτώνοντας μας μνημόνια μαζί με τους πολιτικούς τους υπαλλήλους ξερνάν χολή από τα κανάλια τους φοβίζοντας τον κόσμο για να παλινορθώσουν τους δικούς τους στην κυβέρνηση. Σε αυτό το μπλοκ η ελίτ της ΕΕ ποντάρει αβαντάροντας το με κάθε τρόπο ώστε να αποφύγει διάδοση της αμφισβήτησης και σε άλλες χώρες. Είναι αξιοσημείωτη η προπαγάνδα που διαδραματίζεται σε διεθνές επίπεδο στο να υποκινηθούν οι πιο μαύρες συγκεντρώσεις που έχουν συμβεί ποτέ σ΄ αυτόν τον τόπο.
Κι επειδή στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, τα αφεντικά βρήκαν μιαν ακόμη ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν. Έτσι, είδαμε τους ανοιχτούς εκβιασμούς των εργοδοτών, που απειλούν με lock out, μη καταβολή μισθοδοσίας και απολύσεις, κατασκευαστικών ομίλων που αδειάζουν τα εργοτάξια και απαιτούν από τους εργαζομένους να πάρουν άδειες άνευ αποδοχών (πχ ΜΕΤΚΑ).
Στο δεύτερο μπορούμε να βρούμε από ένα κομμάτι κεφαλαιοκρατών που ψάχνουν νέες ευκαιρίες για να κερδοσκοπήσουν με το νέο καθεστώς έως και φασίστες που προτάσσουν την εθνική υπερηφάνεια και ανεξαρτησία. Δε μπορούμε όμως να παραγνωρίσουμε το γεγονός πως βρίσκουμε και σημαντικό κομμάτι κόσμου που έσπασε τον φόβο, με τον οποίο συναντηθήκαμε άλλωστε στο δρόμο σε διαδηλώσεις, απεργίες, συγκρούσεις όλο το πρώτο διάστημα των αγώνων ενάντια στα μνημόνια.
Απέναντι σε όλη τη σαπίλα της υποταγής στην παρούσα συγκυρία δεν κρατάμε ίσες αποστάσεις. Κατανοούμε πως υπάρχει ένα κομμάτι που βλέπει ως πράξη αντίστασης την ψήφο ενάντια σε όλη την ηγεσία της ΕΕ, τους διεθνείς τοκογλύφους, τη ντόπια συμμαχία των προθύμων, το κρεσέντο τρομοκράτησης από τα ΜΜΕ. Ενάντια στην περαιτέρω εξαθλίωση των ζωών και την πλήρη απαξίωση της εργατικής μας δύναμης.
Αυτό όμως δε παύει να μας κάνει να διαφωνούμε και να απέχουμε από αυτή τη διαδικασία. Δε δίνουμε το δικαίωμα σε αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν τους αγώνες μας πουλώντας φούμαρα, να μας φέρουν νέα μνημόνια εξαγνισμένοι από την ψήφο μας. Δεν επιβεβαιώνουμε με επίφαση “αμεσοδημοκρατίας” την εξουσία τους να αποφασίζουν την εξόντωση μας πετώντας μας το μπαλάκι. Δεν στηρίζουμε τις αυταπάτες περί “Ευρώπης της αλληλεγγύης” και άλλα παραμύθια.
Η ρήξη και τα ΟΧΙ λέγονται στους δρόμους. Εκεί που εμείς πρέπει να βάλουμε τις ερωτήσεις και να δώσουμε τις απαντήσεις. Εκεί που μακριά από την ανάθεση πρέπει να ξανασυναντηθούμε και να πιάσουμε το κουβάρι της ιστορίας από το σημείο που το αφήσαμε το 2012. Εκεί που πρέπει να συνθέσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα οργανωθούμε για να επιτεθούμε σε κράτος και κεφάλαιο. Για να κερδίσουμε μέσα από τη βάσανο του αγώνα μια καινούργια ζωή που να αξίσει να τη ζούμε.
Τα ψέματα τελείωσαν. Η ελπίδα δεν παραχωρείται ούτε χαρίζεται. Η ελπίδα γεννιέται στους αγώνες.
Ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται παρά μόνο καταστρέφεται.
Είτε με ΝΑΙ είτε με ΟΧΙ από τις 6/7 να συναντηθούμε στο δρόμο.
Να γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό και την εξουσία.
Να οικοδομήσουμε την κοινωνική επανάσταση.
Ιούν 20
Όσα ως άξιος συνεχιστής του κράτους πράττει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις καταλήψεις, δηλαδή τις εκκενώσεις και τα κομμένα ρεύματα, συνεπικουρούν και οι παρακρατικοί με τις τελευταίες επιθέσεις σε αυτές.
Η επανεμφάνιση-έξοδος των φασιστικών συμμοριών από τις τρύπες τους, έξω από το στέκι “Αντίπνοια” στην Αθήνα με την απόπειρα εμπρησμού στις 9/6 και την κατάληψη “Apertus” στο Αγρίνιο στις 11/6 καταδεικνύει ξεκάθαρα το δεκανίκι της εξουσίας που η εξουσία χρησιμοποιεί διαχρονικά. Οι ”άνθρωποι” για τις βρωμοδουλειές.
Ανέκαθεν η εξουσία για να χαρτογραφήσει ή να καταστείλει τον ριζοσπαστικό χώρο κατέφευγε στις γνωστές παρακρατικές της μεθόδους τις οποίες πρόθυμα εκτελούσαν (με διάφορα ανταλλάγματα) ένα συνονθύλευμα ρουφιάνων, φασιστών μπράβων της νύκτας, ένστολων εντός και εκτός υπηρεσίας, μυστικών πρακτόρων, αγανακτισμένων πολιτών, μελών του κυβερνώντος κόμματος και της νεολαίας του (πχ ΟΝΝΕΔ).
Βόμβες, εμπρησμοί, εισβολές σε σπίτια και πολιτικούς χώρους, σπάσιμο καταλήψεων, πυροβολισμοί, ξυλοδαρμοί, τρομοκρατία, μαχαιρώματα, ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ, συγκρότηση ταγμάτων εφόδου ως συμπληρωματική δράση στις δυνάμεις καταστολής, είναι γεγονότα που τα έχουμε ζήσει και δει να επαναλαμβάνονται ανά καιρούς με στόχο πρωτίστως τον αναρχικό χώρο, στις δομές και τις δράσεις του.
Έτσι λοιπόν δεν περιμέναμε από την παρούσα κυβέρνηση να πράξει κάτι διαφορετικό. Αυτό ξέρει και αυτό εμπιστεύεται. Αυτούς τους μηχανισμούς κρατικούς και παρακρατικούς έχει, και αυτούς θα χρησιμοποιήσει.
Στις 13/06 σύντροφοι αντιλήφθηκαν την παρουσία των νοσταλγών του Χίτλερ που μοίραζαν προπαγανδιστικό υλικό στο κέντρο της Αθήνας και έπραξαν το αυτονόητο. Σταμάτησαν τη δράση των νεοναζί και τους υπενθύμισαν ότι κάθε έξοδο από την τρύπα τους θα έχει κόστος στα κεφάλια τους… Κατά την διάρκεια του “μαθήματος” ένας εκ των φασιστών με πλούσιο βιογραφικό για τις υπηρεσίες του στο κράτος ως ρουφιάνος και μέλος της παρακρατικής συμμορίας της χρυσής αυγής τράβηξε πιστόλι και πυροβόλησε.
Στη συνέχεια και μετά το τέλος της παρέμβασης οι μπάτσοι συνέλαβαν 14 συντρόφους που κατευθύνονταν στην προσυγκέντρωση της πορείας για την δολοφονία των εργατών στα ΕΛΠΕ στον Ασπρόπυργο και σε 2 από αυτούς προσάπτουν την κατηγορία της οπλοφορίας!!!!! Για τον κουμπουροφόρο φασίστα βέβαια ούτε λέξη… έτσι και αλλιώς το τσουβάλιασμα και εκδικητικό φόρτωμα με κατηγορίες σε συντρόφους, μετά από τέτοια γεγονότα, είναι πάγια τακτική της αστυνομίας.
Η συνέχεια των γεγονότων κάνει ακόμη πιο εμφανές το σχέδιο της κυβέρνησης που ήταν να παρεμποδιστεί με κάθε τρόπο η παρέμβαση των συντρόφων στο εργοστάσιο-κάτεργο διυλιστήρια ΕΛΠΕ στον Ασπρόπυργο που καλέστηκε μετά την ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ των 4 εργατών. Η σύμπλευση συμφερόντων κυβέρνησης και κεφαλαίου είναι έκδηλη. Πιο συγκεκριμένα και ενώ η πορεία είχε αποκλειστεί με ΜΑΤ και κλούβες ώστε να μην φτάσει στην πύλη του εργοστασίου, κινούμενη εντός της πόλης του Ασπροπύργου δέχτηκε την από κοινού επίθεση φασιστών, οπλισμένων με μαχαίρια και των ΜΑΤ με χημικά και γκλοπ κοντά στην φωλιά των πρώτων, με σκοπό να διαλύσουν την πορεία.
Όσο και να καταγγέλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι απαράβατο δικαίωμα η διαμαρτυρία για την δολοφονία εργατών (με αφορμή την προσαγωγή συντρόφων σε παρέμβαση στα γραφεία των ΕΛΠΕ) στο δρόμο προσπαθεί να εφαρμόσει τις επιταγές του κεφαλαίου και των αφεντικών, με κάθε μέσο. ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Η δικαιολογία που χρησιμοποιούν, περί αυτόνομου μηχανισμού εντός της αστυνομίας και δράση παρακρατικών που σκοπό έχουν να βλάψουν την κυβέρνηση, είναι για εσωτερική κατανάλωση, φαντάζει γελοία πια, ακόμα και για τους ανυποψίαστους.
Τα γεγονότα όλες αυτές τις μέρες μιλούν από μόνα τους και δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τις δυνάμεις της καταστολής σε συνεργασία με ότι πιο βρώμικο και σκοτεινό έχει αναδείξει ο τόπος επιτίθενται στον ριζοσπαστικό χώρο και το αναρχικό κίνημα.
Από τις εμπρηστικές επιθέσεις σε στέκια και καταλήψεις μέχρι την ανοικτή συνεργασία στο δρόμο ενάντια σε συντρόφους που περιλαμβάνουν συλλήψεις και τραυματισμούς , κράτος, φασίστες και αφεντικά, επιδιώκουν να κάμψουν και να αναχαιτίσουν τις κοινωνικές αντιστάσεις.
ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ… ούτε στους κρατικούς ούτε στους παρακρατικούς στυλοβάτες του συστήματος.
Αλληλεγγύη στο στέκι “Αντίπνοια” στην Αθήνα και την κατάληψη “Apertus” στο Αγρίνιο
Καμία δίωξη στους 2 συλληφθέντες που διώκονται για τον ξυλοδαρμό φασιστών στο κέντρο της Αθήνας στις 13/6.
Κανένα έλεος στους φασίστες και τις παρακρατικές συμμορίες τους.
Κράτος , αφεντικά, μπάτσοι, νεοναζί όλα τα καθάρματα δουλεύουν μαζί.
Μάι 29
1.
Οι μεταναστευτικές ροές από τη βόρεια αφρική και την ασία έχουν αυξηθεί σημαντικά. Πράγμα όμως που ισχύει μόνο συγκριτικά με τα τελευταία 2 χρόνια, καθώς πριν μερικά χρόνια είχαμε επίσης μεγάλες μεταναστευτικές ροές προς την ευρώπη. Η αύξηση αυτή μπορεί να αποδοθεί στις πολεμικές συρράξεις, οι οποίες ακολούθησαν μετά την αραβική άνοιξη στη Β. αφρική. Βέβαια τα παραπάνω δεν οφείλονται μόνο σε ενδογενείς παράγοντες αυτών των χωρών. Η αλήθεια είναι ότι έχει βάλει και η ευρώπη το χεράκι της. Χειραγώγηση και ανατροπή καθεστώτων, γενικευμένο “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία” με ταυτόχρονη χρηματοδότηση και εξοπλισμό εξτρεμιστικών οργανώσεων, αφαίμαξη των φυσικών πόρων και στήσιμο ολόκληρων επιχειρήσεων βασισμένων στο ξεζούμισμα του ντόπιου φθηνού εργατικού δυναμικού, είναι μόνο κάποιες από τις βίαιες πρακτικές διείσδυσης του δυτικού κόσμου στις χώρες αυτές και στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής (ιράκ, συρία, αφγανιστάν).
Οι κύριοι δρόμοι των μεταναστών/στριών προς την ευρώπη είναι πλέον οι θαλάσσιοι, κυρίως προς ιταλία και προς τα νησιά του αιγαίου. Αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, όπως το κλείσιμο των μαροκινο-ισπανικών συνόρων, το “στένεμα” των χερσαίων συνόρων μέσω έβρου (βλ. φράχτης), αλλά και σε διάφορους οικονομικούς παράγοντες που σχετίζονται με το λαθρεμπόριο. Μέχρι πρότινος η διάσχιση των θαλάσσιων συνόρων γινόταν κατά κύριο λόγο με αυτοσχέδιες βάρκες, σχετικά μικρής χωρητικότητας. Μετά από συμφωνία όμως του ιταλικού κράτους με την εε, η οποία αντικατέστησε μια επιχείρηση που είχε ως στόχο τη διάσωση στην περιοχή της Μεσογείου με μία άλλη επιχείρηση η οποία έχει ως προτεραιότητα τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων, η διέλευση με αυτό τον τρόπο δυσκόλεψε σημαντικά. Το αποτέλεσμα είναι οι μετανάστριες να στρέφονται κυρίως σε μεγαλοδουλέμπορους, και η μεταφορά να γίνεται πλέον με πλοία μεγαλύτερης χωρητικότητας στα οποία συχνά στοιβάζονται μέχρι και 1000 άτομα υπό άθλιες συνθήκες, αυξάνοντας σημαντικά την επικινδυνότητα του ταξιδιού. Έτσι στο πρώτο μόνο τετράμηνο του 2015 οι νεκροί μετανάστες στα θαλάσσια ευρωπαϊκά σύνορα έχουν ξεπεράσει τους 1750.
Σημαντικό σε αυτό το σημείο είναι να πούμε ότι αυτό που έχει αυξηθεί ραγδαία δεν είναι τόσο οι ίδιες οι μεταναστευτικές ροές, όσο η αναλογία των θανάτων και τα κέρδη των κυκλωμάτων δουλεμπορίου, τα οποία προσχηματικά μόνο αποτελούν το στόχο της εε. Οι δουλέμποροι, η μαφία – από τη μανωλάδα μέχρι την ιταλία – και τα κράτη – από την αστυνομία και το λιμενικό μέχρι και τις δικαστικές αρχές – δεν παύουν να συνεργάζονται για την ολοένα και πιο επικερδή εκμετάλλευση των ροών, επιβεβαιώνοντας τη στενή επικοινωνία μεταξύ “νόμιμου” και “παράνομου” κεφαλαίου.
Φαίνεται λοιπόν ότι οι πνιγμοί μεταναστών αυξάνονται στις περιοχές όπου η ευρώπη επιτηρεί αυστηρότερα τα σύνορα της, πράγμα που ακυρώνει οποιαδήποτε ψευδαίσθηση μπορεί να υπήρχε ως προς τις προθέσεις της. Αυτό που τελικά οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους στο θάνατο είναι λοιπόν η ευρωπαϊκή συνοριακή/μεταναστευτική πολιτική. Κατ’ επέκταση θα μπορούσαμε να πούμε ότι η συνθήκη που δολοφονεί μετανάστες κατά συρροή είναι τα ίδια τα σύνορα καθώς με το να “παρανομοποιούν” ανθρώπους των οποίων η μόνη λύση είναι η μετανάστευση, ουσιαστικά νομιμοποιούν το θάνατό τους.
Την Κυριακή 19/4/2015 όλη η ευρώπη φάνηκε να συγκλονίζεται από την είδηση της ανθρώπινης τραγωδίας που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 800 ανθρώπους – με μια βδομάδα πριν να έχει προηγηθεί ένα ακόμα ναυάγιο με 400 νεκρούς. Αναμφίβολα αυτό που άγγιξε την ευαίσθητη χορδή των ανθρωπιστικών οργανώσεων, των ευαισθητοποιημένων ευρωπαίων πολιτών και της ευρώπης-φρούριο δεν ήταν άλλο από τη μαζικότητα του θανάτου. Θέλοντας να προτάξει το ανθρωπιστικό της προσωπείο, η ευρώπη κάλεσε έκτακτη σύνοδο στις βρυξέλλες. Μετά τη σύνοδο, παρουσιάστηκε σχέδιο δράσης 10 σημείων από τον Αβραμόπουλο, που υιοθετήθηκε από τους υπουργούς εσωτερικών και εξωτερικών της εε. Οι λύσεις που προτάθηκαν συνοψίζονται σε αύξηση των πόρων που διατίθενται στην επιχείρηση “Τρίτων” της Frontex, περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των συνόρων και εντατικοποίηση της φύλαξής τους, δυνατότητα άμεσης επέμβασης στις “τρίτες χώρες”, εν είδει “στοχευμένης ενέργειας”, με πρόφαση την καταστροφή δουλεμπορικών πλοίων και σε ακόμα εντονότερο στιγματισμό των μεταναστριών με τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων και βίαιων απελάσεων στα πλαίσια “ταχείας επιστροφής”. Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η σημαντικότατη πρόταση για επέκταση της περιοχής ευθύνης της Frontex που ως τώρα περιοριζόταν στα 30 μίλια από τις ιταλικές ακτές. Η πρακτική αυτή αποσκοπεί εν τέλει στη μεταφορά των θαλάσσιων συνόρων στις αφρικανικές και ασιατικές ακτές.
Τα δάκρυα και τα άμεσα αντανακλαστικά είναι μόνο το ανθρωπιστικό προσωπείο που θέλει να επιδείξει η ευρώπη. Εξετάζοντας ακόμα και τα ίδια τα σημεία που προτείνονται ως τρόποι επίλυσης της ανθρωπιστικής κρίσης στη μεσόγειο, μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει ότι προτεραιότητα είναι ουσιαστικά η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της φύλαξης των συνόρων παρά η διάσωση των μεταναστών. Οι μεταναστευτικές πολιτικές άλλωστε δε στήνονται με βάση δυο ναυάγια, αλλά με βάση τις ανάγκες του κεφαλαίου στην ευρώπη. Και το κεφάλαιο αυτή τη στιγμή δε χρειάζεται επιπλέον εργατικό δυναμικό, χρειάζεται να πειθαρχήσει περισσότερο το ήδη υπάρχον του. Αναδιαρθώνοντας λοιπόν την αντιμεταναστευτική πολιτική με τον τρόπο που αναφέραμε παραπάνω προσπαθεί να πετύχει και τα δυο. Όσοι περισσεύουν ας πνιγούν στη θάλασσα, ή στην καλύτερη (και εδώ φοράει το ανθρωπιστικό της πρόσωπο) θα απελαθούν στις χώρες καταγωγής τους, αν βέβαια καταφέρουν ποτέ να ξεφύγουν από αυτές, μιας και το σχέδιο είναι ουσιαστικά η φύλαξη των συνόρων να ξεκινά στις ακτές των χωρών γύρω απ’ την ευρώπη.
Το έργο της έκτακτης συνόδου κορυφής το έχουμε ξαναδεί άλλωστε. Η εικόνα της τελευταίας συνόδου προσιδιάζει σε κάτι που έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν, μετά το πρώτο μεγάλο δυστύχημα νότια της λαμπεντούζα τον Οκτώβριο του 2013. Και τότε η εε είχε αντιδράσει παρομοίως, εκφράζοντας προς τα έξω αρχικά μια ανθρωπιστική ρητορική και μιλώντας για την ανάγκη λήψης μέτρων διάσωσης των μεταναστριών, ενώ αυτό που προωθήθηκε και τότε ήταν η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της φύλαξης των συνόρων. Φαίνεται λοιπόν ότι η εε χρησιμοποιεί εργαλειακά τα ναυάγια, ώστε να συνεχίζει ακάθεκτη την αναδιάρθρωση της μεταναστευτικής της πολιτικής.
Για το λόγο αυτό η εε έχει σταθερές δομές που ασχολούνται με το μεταναστευτικό και μεταβάλει συνεχώς την πολιτική της με βάση τις ανάγκες του κεφαλαίου, χρησιμοποιώντας κάθε φορά τις εκάστοτε καταστάσεις με τρόπο τέτοιο ώστε να στηρίξει τις μεταβολές αυτές. Έτσι συνέβη με τους πνιγμούς στη μεσόγειο. Έτσι συμβαίνει και με το φαινόμενο του τζιχαντισμού. Στην περίπτωση αυτή το κάνει προσπαθώντας να περάσει το μήνυμα πως “κάθε μετανάστης και ένας εν δυνάμει τζιχαντιστής”, δημιουργώντας έτσι έναν νέο εξωτερικό εχθρό από τον οποίο πρέπει να προστατευτούμε, ώστε να μη διεισδύσει στην ασφαλή μας κοινωνία. Η δαιμονοποίηση αυτή των μεταναστών αποσκοπεί στην επίτευξη της απαραίτητης, για την ανεμπόδιστη κυκλοφορία του κεφαλαίου, εθνικής συνοχής καθώς και τη δημιουργία φοβικού κλίματος εντός του ευρωπαϊκού εργατικού δυναμικού, ώστε αυτό να πειθαρχήσει περισσότερο.
2.
Η ελληνική πραγματικότητα για τους μετανάστες δε διαφέρει πολύ, μιας και η ελλάδα είναι και αυτή – μαζί με την ιταλία – κύρια χώρα εισόδου στην ευρώπη. Συμμετέχει έτσι ενεργά σε όλα τα αντιμεταναστευτικά προγραμματα της εε, διαδραματίζοντας συχνά κεντρικό ρόλο σε αυτά. Τι θα πει αυτό επί του πρακτέου? Ότι η ζεστή ελληνική φιλοξενία προσφέρει δύο ενδεχόμενα στους μετανάστες που προσπαθούν να περάσουν τα ελληνικά σύνορα. Θάνατο και εγκλεισμό. Είτε αφήνονται να πνιγούν στα γαλαζοπράσινα νερά του αιγαίου (με περιπτώσεις μάλιστα που όχι απλά δε διασώθηκαν, αλλά οι βάρκες τους εμβολίστηκαν απ’ τα ίδια τα σκάφη του ελληνικού λιμενικού), είτε (όσους καταφέρουν να φτάσουν σε στεριά) τους περιμένει ο εγκλεισμός στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και από αυτά έχουμε ακόμα αρκετά….
Ήταν πολλοί αυτοί που τώρα με την -πρώτη φορά αριστερή- κυβέρνηση συριζανέλ άρχισαν να ελπίζουν. Να ελπίζουν διάφορα, μεταξύ άλλων και το ότι ο σύριζα θα κλείσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ελπίδα αυτή οδήγησε σε μια στενή παρακολούθηση των ανακοινώσεων του σύριζα, με αποτέλεσμα πολλοί – όταν έγινε πια ορατό ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν θα κλείσουν – να επικεντρώνουν το λόγο τους στην “κωλοτούμπα” του σύριζα. Το σημαντικό όμως δεν είναι τι λέει και ξελέει ο κάθε σύριζα, αλλά να καταλαβαίνουμε πώς λειτουργεί το κράτος. Και σαν δομή που υπάρχει μόνο μέσα στον καπιταλισμό, δεν μπορεί να στραφεί εναντίον του, παρά μόνο να συμβάλει στη συνέχιση του, έχοντας έτσι μόνο περιορισμένη δυνατότητα παρέμβασης στην οικονομία. Και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην οικονομία, καθώς ο ρόλος τους – μεταξύ άλλων – είναι να πετάνε ένα κομμάτι του εργατικού δυναμικού έξω απ’ την εργασία καθώς και να λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες για μετανάστες εργάτες/τριες που θέλουν να περάσουν τα ελληνικά σύνορα. Και γι’ αυτούς τους λόγους πρέπει να διατηρηθούν.
Ήδη από τις πρώτες βδομάδες διακυβέρνησης του συριζα, ένας μετανάστης κρατούμενος στην αμυγδαλέζα πεθαίνει λόγω αδιαφορίας της αστυνομίας για την υγεία του καθώς έπασχε από χρόνιες παθήσεις. Τις επόμενες μέρες δυο ακόμα μετανάστες αυτοκτονούν, ο ένας στα κρατητήρια αλλοδαπών θεσ/νίκης και ο άλλος στην αμυγδαλέζα. Περιστατικά που δεν μπορούσαν παρά να εξαναγκάσουν το ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης να βγει ξανά στην επιφάνεια και τον Πανούση όπως και κάποιες οργανώσεις να επισκεφτούν την αμυγδαλέζα ώστε να δημοσιοποιήσουν με τους πλέον θεαματικούς όρους, τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν εντός του στρατοπέδου. Μετά την επίσκεψή του, ξεκίνησαν οι δηλώσεις περί κλεισίματος των στρατοπέδων και κυρίως της αμυγδαλέζας για συμβολικούς λόγους. Επίσης, δίνεται μια διορία 100 ημερών μέχρι το κλείσιμο, ώστε και οι μετανάστες να υπομείνουν λίγο ακόμα. Κάποιες μέρες μετά ένας ακόμα μετανάστης βρίσκεται νεκρός στα κρατητήρια του α.τ. Κηφισιάς αφού οι μπάτσοι αρνούνταν να τον μεταφέρουν σε νοσοκομείο αν και παραπονιόταν για την υγεία του. Η λίστα κρατικών δολοφονιών όλο και μεγαλώνει, παρ’ ότι οι καινούριοι του εκπρόσωποι σπεύδουν να μοιράσουν ελπίδες. Παράλληλα, η σταδιακή απελευθέρωση μεταναστών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξεκινάει, με την προϋπόθεση της δήλωσης μόνιμης κατοικίας καθώς και της παρουσίας τους δυο φορές το μήνα σε α.τ.
Προφανώς η μερική απελευθέρωση μεταναστών δε μας καθησυχάζει καθώς οι ίδιοι εξακολουθούν να βρίσκονται σε ένα τρομοκρατικό καθεστώς εντός του οποίου αναγκάζονται κάθε στιγμή να αποδεικνύουν τη νομιμότητα της ύπαρξής τους. Επίσης, η απελευθέρωση μεταναστών σήμανε ταυτόχρονα την επαναφορά μιας άλλης ρητορικής από τα μμε , ίδιας με αυτή που παλιότερα είχαμε ακούσει από Χρυσοχοϊδη, Δένδια κλπ που δηλώνει πως “χωρίς ιατρικές γνωματεύσεις, κατοικία ή επάγγελμα θα ξαναγεμίσουν τους δρόμους της αθήνας απειλώντας έτσι τη δημόσια υγεία και ασφάλεια των πολιτών”.
Στον αντίποδα, όσοι μετανάστες βρίσκονται ακόμα εντός των στρατοπέδων, δε μένουν παθητικοί θεατές του λόγου που αναπτύσσεται γύρω από τις ζωές τους, ούτε του εγκλεισμού τους. Αγωνίζονται με όποια μέσα έχουν διεκδικώντας το αυτονόητο της ελευθερίας τους. Στις 17 Μάρτη, πάνω από 300 έγκλειστοι μετανάστες στο στρατόπεδο της Κορίνθου ξεκινάνε απεργία πείνας για τις άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες ζουν. Στις 19 Μάρτη, ανήλικοι πραγματοποιούν απεργία πείνας στο κρατητήριο της Λητής όπου βρίσκονταν, αφού είχαν μεταφερθεί εκεί από την αμυγδαλέζα στα πλαίσια του μηντιακού “αδειάσματός” της, απαιτώντας την ελευθερία τους. Κάποιες μέρες μετά, απεργία πείνας ξεκινούν και μετανάστες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης παρανεστίου, διεκδικώντας και αυτοί την ελευθερία τους. Στις 24 Μαρτίου στο στρατόπεδο της Κορίνθου 6 μετανάστες ανεβαίνουν στην ταράτσα ως αντίδραση στον εγκλεισμό τους και απειλούν να πηδήξουν. Σε συνδυασμό με τις απεργίες πείνας και τις δράσεις των μεταναστών πραγματοποιούνται διάφορες δράσεις αλληλεγγύης σε Πάτρα, Μυτιλήνη, Κόρινθο, Ξάνθη, Παρανέστι, Αθήνα, Θεσσαλονίκη.
Παρά την απελευθέρωση κάποιων μεταναστών, η κρατική αντιμεταναστευτική πολιτική εξακολουθεί ανεμπόδιστη την πορεία της, στοιβάζοντας μετανάστες σε στρατόπεδα, κρατητήρια ή βυθίζοντάς τους στον πάτο της θάλασσας. Η διαχείρισή τους μπορεί να αλλάζει εν μέρει, αλλά στον πυρήνα της παραμένει ίδια: εξόντωση ή διατήρηση σε καθεστώς εγκλεισμού αφού αποτελούν παράνομες υπάρξεις. Οι μετανάστες είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, αντιμετωπίζονται αφενός ως επικείμενος κίνδυνος (αύξηση εγκληματικότητας, τζιχαντισμός κτλ.) και αφετέρου ως πρόβλημα που εναποτίθεται στα χέρια ποικίλων ΜΚΟ και ανθρωπιστικών οργανώσεων προς επίλυση.
3
Τέσσερις μήνες «αριστεροδεξιάς» κυβέρνησης και η αντιμεταναστευτική πολιτική του κράτους φαίνεται στην ουσία της απαράλλακτη. Αυτός και μόνο είναι ένας καλός λόγος για να μην κατηγορούμε μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά να βλέπουμε την πολιτική του ελληνικού κράτους ως διαδικασία που έχει συνέχεια, ασχέτως εκλογικών αποτελεσμάτων. Την ίδια συνέχεια επιδεικνύει και η στάση της ελληνικής κοινωνίας, καθώς ο διάχυτος ρατσισμός εντός της είναι αυτός που νομιμοποιεί την ύπαρξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τις διάφορες αντιμεταναστευτικές πολιτικές και τους διαχωρισμούς μεταξύ μας. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο, μεταξύ άλλων, να επιτεθούμε σ’ όλες αυτές τις αφηγήσεις (και τους φορείς τους). Έχοντας απορρίψει εξαρχής τα παρανοϊκά παραληρήματα αισιοδοξίας από την κυβερνητική αλλαγή, παραμένουμε επικεντρωμένοι στις αρχικές στοχεύσεις που είχε θέσει η συνέλευση: την επικοινωνία των περιεχομένων μας και τη δικτύωση με τους απαγορευμένους /ες μετανάστες και τις μετανάστριες. Θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ως μια ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης και στήριξης στους αγώνες των έγκλειστων και δε θα σταματήσουμε να διαδηλώνουμε στην πόλη για να προπαγανδίσουμε πως στόχος μας δεν είναι τίποτα λιγότερο από το γκρέμισμα όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης.